تدوین الگوی انسجام بخشی رسانه ای در شرایط بحرانهای زیست محیطی

در دنیای معاصر به ویژه در کشور ایران، بحران‌های زیست محیطی به یکی از چالش‌های جدی تبدیل شده‌اند که نه تنها ابعاد محیطی، بلکه جنبه‌های اجتماعی، اقتصادی و امنیتی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهند. تحلیل مضمون تحقیق حاضر در دو بخش از متون علمی و متن مصاحبه ها صورت می گیرد؛ در شیوه کمی، از روش پیمایشی استفاده شده است. جامعة آماری در ارتباط با متون علمی شامل کتب و مقالات معتبر در حوزه های علمی مرتبط با مدیریت بحران، رسانه و اثرات آن می باشد و در ارتباط با مصاحبه شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه های دولتی و آزاد در رشتة مدیریت بحران و علوم ارتباطات و رسانه باحداقل رتبة استادیاری است همچنین کارشناسان و متخصصان حوزه رسانه و مدیریت بحران نیز در بخش کمی مد نظر می باشند.

بر اساس یافته‌های ترکیبی (کیفی و کمی) ، مدل نهایی انسجام‌بخشی رسانه‌ای در شرایط بحران‌های زیست‌محیطی، به‌عنوان یک مدل سیستمی-علّی ترسیم شد؛ در این مدل، «چالش‌ها و بسترهای پیچیده زمینه‌ای» به‌عنوان ورودی سیستم (عوامل بازدارنده‌ی بیرونی)، «راهبردهای هماهنگی و مدیریت نهادی» و «تخصص‌گرایی و توانمندسازی نیروی انسانی» به‌عنوان فرآیندهای میانجی (عوامل تسهیل‌کننده‌ی ساختاری و انسانی)، «الزامات و استانداردهای محتوایی» و «مدیریت یکپارچه و هوشمند فضای رسانه‌ای» به‌عنوان خروجی‌های مستقیم (شاخص‌های عینی و عملیاتی انسجام)، و «کارکردها و راهبردهای رسانه» به‌عنوان پیامدهای نهایی (اهداف راهبردی و بلندمدت) ایفای نقش می‌کنند. با تأکید بر تقدم ساختارهای نهادی بر سایر عوامل و نیز لزوم اصلاح هم‌زمان بسترهای سیاسی و حکمرانی، چارچوبی عملیاتی و بومی برای سیاست‌گذاری رسانه‌ای در شرایط بحران ارائه می‌دهد.