تحلیل گفتمان بازنمایی اسید پاشی در سینمای ایران؛ مطالعه موردی فیلم «لانتوری»

در حال حاضر خشونت اسید پاشی در ایران بیش از پیش گسترش یافته است که همانند گذشته اغلب زنان را قربانی خود می سازد. رسانه به ویژه سینما یکی از ابزارهایی است که قادر است در کاهش یا فروزنی این پدیده نقش داشته باشد، چرا که می تواند از طریق شناسایی عوامل قدرت در شکل گیری خشونت اسیدپاشی، پر رنگ ترکردن برخی معانی مربوط به آن و به حاشیه راندن برخی دیگر فهم مخاطب از آن را شکل دهد. به همین منظور، فیلمی تحت عنوان٬٬لانتوری٬٬ در سال ۱۳۹۴ در ایران ساخته شد، که به بازنمایی پدیده اسیدپاشی پرداخت. در این مقاله نیز سعی شده است به تحلیل این فیلم از منظر گفتمانی و با استفاده از نظریه تحلیل گفتمان لاکلا و موفه پرداخته شود. طبق نتایج این تحلیل روشن شد که در این فیلم دو گفتمان اصلی ٬٬نقد اسیدپاش٬٬ و ٬٬نقد جامعه٬٬ در تقابل نزدیک با یکدیگر قرار دارند. بر اساس این دو گفتمان، افراد متعلق به اقشار مختلف جامعه هر کدام از دیدگاه خود پدیده اسید پاشی را تعریف می کنند و گفتمان های خود را بر مبنای آن شکل می دهند. گفتمان ٬٬نقد اسیدپاش٬٬ عاملیت اسیدپاش را به چالش می کشد و او را فردی بیمار و ضد اجتماعی نشان می دهد در حالی که گفتمان ٬٬نقد جامعه٬٬ ساختارها را مسبب اصلی وقوع این پدیده می داند و اسیدپاش را قربانی ساختارهای جامعه جلوه می دهد. در پایان این کشمکش گفتمان نقد ساختارها غالب می شود و در آخر فیلم تسلط آن بر فضای جامعه نمایان می شود.