درک نوجوانان از آموزش های جنسی بر مبنای ارتباطات میان فردی با والدین

در ایران مطالعات ارتباطی رسانه محور است که منجر به عدم توجه به ارتباطات بین فردی و خلاء در این زمینه شده است. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین فردی والدین به عنوان اولین نهاد اجتماعی در زمینه تربیت جنسی نوجوانان دختر و پسر بود. پس از مطالعه 30 سال تحقیق در مورد روابط والدین و نوجوانان در زمینه مسائل جنسی، می توان دریافت که این روابط دارای اشکالات بسیاری است و مهم ترین دلیل آن ناآگاهی یا مسائل اجتماعی و فرهنگی است. از این رو، نوجوانان تمایل دارند از سایر روش های کسب آگاهی به عنوان منبعی برای آگاهی جنسی استفاده کنند.
روش مطالعه، روشی کیفی از طریق مصاحبه عمیق و باز است تا ضعف روابط بین فردی والدین با نوجوانان را بررسی کرده و الگویی برای حل آن ارائه دهد. نتایج به‌دست‌آمده به مقوله‌هایی مانند آگاهی از مسائل دینی در تربیت جنسی، آگاهی از تأثیرات جسمی و روانی تربیت جنسی، رفتارهای مناسب در خانواده، آگاهی از مهارت‌های ارتباطی برای ارتباط بهتر با نوجوانان، نقش آموزش مدرسه و والدین و انتقال صحیح ارزش‌هاو هنجارهای جنسی به نوجوانان منجر می‌شود. این مفاهیم در سه دسته خانوادگی، آموزشی و اجتماعی دسته بندی می شوند.
بر اساس نتایج، آموزش جنسی نقش مهمی در شناخت نقش های جنسی، ارتباط با جنس مخالف و پیشگیری از بیماری های مقاربتی و حاملگی های ناخواسته دارد و مهم ترین منبع اطلاعاتی نوجوانان در این زمینه والدین هستند.