احمدی، یعقوب، و علیپور، پروین. (1398). شبکههای اجتماعی، گزینش عقلانی و مشارکت سیاسی. فصلنامه مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران، 8(1)، 33-57.
-اسدیکرم، آذر، و خرازیآذر، رها. (1399). مقایسه شیوه دیپلماسی رسانهای وزرای امور خارجه ایران و آمریکا در توئیتر. مطالعات فرهنگی و ارتباطات، 20(75)، 171-195.
-بازرگان، عباس. (1387). مقدمهای بر روشهای پژوهش کیفی و آمیخته: رویکردهای متداول در علوم رفتاری. تهران: انتشارات دیدار.
-داناییفرد، حسن، الوانی، سیدمهدی، و آذر، عادل. (1396). روششناسی پژوهش کمی در مدیریت: رویکردی جامع. تهران: صفار.
-رهبری، محمد. (۱۴۰۳). توئیتری شدن سیاست. تهران: نشر اگر.
-سلیمی، حسین، و وهابپور، پیمان. (1397). توئیپلماسی؛ بازنمایی سیاست خارجی ایران در توئیتر. مطالعات رسانههای نوین، 4(14)، 66-108.
-عابدی جعفری، حسن، تسلیمی، محمدسعید، فقیهی، ابوالحسن، و شیخزاده، محمد. (1390). تحلیل مضمون و شبکه مضامین: روشی ساده و کارآمد برای تبیین الگوهای موجود در دادههای کیفی. تهران: پژوهشکده سیاستگذاری.
-فلیک، اووه. (1390). درآمدی بر تحقیق کیفی (ترجمه هادی جلیلی). تهران: نشر نی. (اثر اصلی منتشرشده در 2009).
-قربانی شیخنشین، ارسلان؛ منوری، سید علی؛ کریمی، غلامرضا؛ و فلاح، مهرداد. (1400). تئودیپلماسی؛ نقش توئیتر در پیشبرد دیپلماسی رسانهای ترامپ. پژوهشهای راهبردی سیاست، 10(38)، 44-73.
-لیندلف، تامس آر.، و تیلور، برایان سی. (1388). روشهای تحقیق کیفی در علوم ارتباطات (ترجمه عبدالله گیویان). تهران: انتشارات همشهری. (اثر اصلی منتشرشده در 2002).
-محمدپور، احمد. (1392). روش پژوهش کیفی ضد روش. تهران: انتشارات جامعهشناسان.
-نژادبهرام، زهرا؛ ملکیان، نازنین؛ و تربتی، سروناز. (1401). شبکههای جهانی ارتباطی (توییتر) ظرفیتی برای تقویت سرمایه اجتماعی بینالمللی (روایتگری ایران در برجام در مقطع خروج آمریکا برای تقویت سرمایه اجتماعی). مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران، 11(2)، 403-428.
Abedi Jafari, H., Taslimi, M. S., Faghihi, A., & Sheikhzadeh, M. (2011). Thematic analysis and thematic networks: A simple and efficient method for explaining patterns in qualitative data. Tehran: Policy Research Institute. (in Persian(.
-Ahmadi, Y., & Alipour, P. (2019). Social networks, rational choice, and political participation. Iranian Journal of Social Studies and Research, 8(1), 33–57. (in Persian).
URL (original article page): https://journals.ut.ac.ir/article_70915.html
DOI: 10.22059/jisr.2019.272182.793 journals.ut.ac.ir
-Asadi-Karam, A., & Kharazi-Azar, R. (2020). A comparative study of the media diplomacy styles of the Iranian and U.S. foreign ministers on Twitter. Cultural Studies and Communication, 20(75), 171–195. (in Persian).
URL: https://www.magiran.com/paper
2. Baum, M. A., & Potter, P. B. K. (2008). The relationships between mass media, public opinion, and foreign policy: Toward a theoretical synthesis. Annual Review of Political Science, 11(1), 39–65.
-Bazargan, A. (2008). An introduction to qualitative and mixed research methods Common approaches in behavioral sciences. Tehran: Didar Publications. (in Persian.(
3. Braian, O. L. (2017). The age of Twitter: Donald J. Trump and the politics of debasement. Critical Studies in Media Communication, 34(1), 59–68.
-Brommesson, D., & Ekengren, A.-M. (2017). The mediatization of foreign policy, political decision-making and humanitarian intervention. Palgrave Macmillan.
-Canel, M. J., & Sanders, K. (2012). Government communication: An emerging field in political communication research. In H. A. Semetko & M. Scammell (Eds.), The SAGE handbook of political communication (pp. 85–96). SAGE.
-Castells, M. (2009). Communication power. Oxford University Press.
4. Castells, M. (2013). Communication power (2nd ed.). Oxford University Press.
-Chadwick, A. (2013). The hybrid media system: Politics and power. Oxford University Press.
5. Danaei-Fard, H., Alvani, S. M., & Azar, A. (2017). Quantitative research methodology in management: A comprehensive approach. Tehran: Saffar Publications. (in Persian.(
6. Duncombe, C. (2017). Twitter and challenges of digital diplomacy. Review of International Affairs, 69(2), 91–100.
-Duncombe, C. (2018). Twitter and transformative diplomacy: Social media and Iran–US relations. International Affairs, 94(3), 491–507.
7. Entman, R. M. (2004). Projections of power: Framing news, public opinion, and U.S. foreign policy. University of Chicago Press.
-Flick, U. (2011). An introduction to qualitative research (H. Jalili, Trans.). Tehran: Nashr-e Ney. (in Persian translation of the 2009 original work)
8. Ghorbani Sheikhneshin, A., Monavari, S. A., Karimi, G., & Fallah, M. (2021). Twiplomacy: The role of Twitter in advancing Trump’s media diplomacy. Strategic Policy Research, 10(38), 44–73. (in Persian .(URL (Magiran page): https://www.magiran.com/volume
-Gilboa, E. (2005). The CNN effect: The search for a communication theory of international relations. Political Communication, 22(1), 27–44.
-Hallin, D. C., & Mancini, P. (2004). Comparing media systems: Three models of media and politics. Cambridge University Press.
-Lindlof, T. R., & Taylor, B. C. (2009). Qualitative communication research methods (A. Givian, Trans.). Tehran: Hamshahri Publications. (in Persian translation of the 2002 original work).
-Manor, I. (2019). The mediatization of MFAs: Diplomacy in the new media ecology. The Hague Journal of Diplomacy, 14(1–2), 66–92.
-Miskimmon, A., O’Loughlin, B., & Roselle, L. (2013). Strategic narratives: Communication power and the new world order. Politics and Society, 42(3), 57–75.
9. Mohammadpour, A. (2013). Anti-method qualitative research. Tehran: Sociologists Publications. (in Persian.(
10. Nejadbahram, Z., Malekian, N., & Torbati, S. (2022). Global communication networks (Twitter) as a capacity for strengthening international social capital: Iran’s narrative of the JCPOA during the U.S. withdrawal to enhance social capital. Iranian Journal of Social Studies and Research, 11(2), 403–428. (in Persian)
11. Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. Public Affairs.
-Ott, B. L. (2017). The age of Twitter: Donald J. Trump and the politics of debasement. Critical Studies in Media Communication, 34(1), 59–68.
مطالعات فرهنگی و ارتباطات