مدل‌سازی عوامل موثر بر استفاده روزنامه‌نگاران ایران از ابزارهای ‌تلفن‌همراه‌ هوشمند

هدف اصلی این پژوهش، شناخت «عوامل موثر بر استفاده از ابزارهای ‌تلفن‌همراه‌ هوشمند بین روزنامه‌نگاران در ایران» از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری است. اساس روش تحقیق این پژوهش‏، پیمایشی و در قسمت‌هایی نیز برای دسته‌بندی تعاریف از نظر خبرگان استفاده شده است. واحد مشاهده «فرد» و واحد تحلیل در دو سطح فردی و گروهی انتخاب ‌شده است. محقق در مجموع 400 نفر را به‌عنوان حجم نمونه به صورت تصادفی انتخاب کرده است. محقق کارکردهای تلفن‌همراه هوشمند در کار روزنامه‌نگاری را براساس نظر خبرگان در دو دسته «ارتباطی» و «شبکه‌ای» تقسیم‌بندی کرده است. براساس نتایج به دست آمده، «سن» تاثیر معکوسی بر میزان استفاده از تلفن‌همراه هوشمند بین روزنامه‌نگاران در ایران دارد و بر «نحوه» استفاده از تلفن‌همراه هوشمند نیز موثر نیست. «رشته تحصیلی» بر «میزان» و «نحوه» استفاده از تلفن‌همراه هوشمند موثر نیست، اما «سواد رسانه‌ای» بر «میزان» و «نحوه» استفاده از تلفن‌همراه هوشمند بین روزنامه‌نگاران در ایران موثر است. متغیرهای «سواد دیجیتالی»، «سرعت دسترسی به اینترنت»، «امکانات گوشی»، «سطح پذیرش نوآوری» و «استفاده و رضایت‌مندی» بر «میزان» استفاده از تلفن‌همراه هوشمند بین روزنامه‌نگاران در ایران موثر است و درباره «نحوه» استفاده موثر نیست.