سیاست رسانه ای حاکمیت ایران در قبال رسانه های رسمی در بحران کرونا تحلیل دیدگاه های روزنامه نگاران میدانی در پاندمی کرونا

هدف مطالعه حاضر تحلیل نقش سیاست‌های رسانه‌ای دولت ایران بر کمیت و کیفیت کنشگری رسانه های رسمی در جریان پاندمی کرونا است. روش تحقیق کیفی مطالعه موردی و ابزار جمع آوری اطلاعات مصاحبه نیمه ساختارمند با 20 نفر از روزنامه نگاران ایرانی حاضر در میدان پوشش خبری و محتوایی بحران پاندمی کرونا(1398 تا 1401) و شیوه تحلیل اطلاعات حاصل از مصاحبه ها، روش تحلیل مضمون است. نتایج این مطالعه نشان داد که سیاست های دولت به شکل «هشدار و سانسور توصیه محور به رسانه ها در مورد پوشش خبری خطوط قرمز بحران»، «رویکرد ابزاری و پروپاگاندایی متولیان بحران به رسانه‌های رسمی»، «محرمانگی اطلاعاتی و پنهان سازی خبری و ارائه اطلاعات مخدوش» و«عدم دسترسی و پاسخگویی به متولیان بحران» و«مرکز گرایی در سیاست های ارتباطی و رسانه ای بحران» اعمال می شد. این نتایج بیانگر تاثیر مقوله دروازه بانی برون رسانه ای(از سوی نهادها و افراد و بازیگران سیاسی و حکمرانی و...) و تاثیر عامل فشارهای سیاسی(سانسور، ترس از خائن شمرده شدن، اعمال نفوذ و ارعاب از سوی منابع و یا نهادهای سیاسی، مقررات گذاری(و منافع در هم تنیدۀ رسانه‌ها) و مدیریت اخبار از سوی منابع حکومتی و سیاستمداران و مدیریت و دستکاری اطلاعات و نظایر آن تحت عنوان سیاست های رسانه ای نظام حکمرانی و همچنین تاثیر حاکم بودن نظام هنجاری اقتدارگرا بر فضای رسانه ای رسمی در ایران بود.