انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات مطالعات فرهنگی و ارتباطات 2008-5575 16 58 2020 05 21 The Politics of Memory, Cultural Memory and Cultural trauma in Modern Iran سیاست حافظه ، حافظه فرهنگی و ترومای فرهنگی در تاریخ معاصرایران 11 33 43337 10.22034/jcsc.2020.128105.2146 FA سعید ذکایی استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی مسیحا والا پژوهشگر، مؤسسه دین و اقتصاد Journal Article 2020 05 23 Memory politics is achieved through the application of cultural memory and is used for remembering. Symbols, Memorials, celebration, murals, posters, mourning rituals and scripts are called cultural memory and contribute into the reconstruction of the memory. Objects and public spaces have inherent potentials to represent cultural politics and thus can lend themselves into collective remembering; in this process though, some part of the historical past are left out in the discourse. Manipulated remembering includes forgetting.<br /> During the Pahlavi era, as well as Iranian post revolutionary governments, there was an instance on selective remembrance of the history which in return has caused memory obsessions. The forgetfulness that is situated in the narrative of the historical past creates a divide between meaning and identity making and challenges the face-off between social actors and governments. This matter renders them incapable of narrating their national selves and inflicts a cultural trauma on the society. سیاست‌ های حافظه با به کارگیری از حافظه فرهنگی بدست می‌آیند و در جهت یادآوری به کار گرفته می شوند. سمبل‌ها، یادبودها، جشن‌ها، نقاشی‌های دیواری، پوسترها و عزاداری‌ها و نوشته‌ها را حافظه فرهنگی می‌نامند که به بازسازی حافظه‌ای کمک می‌کند. ابژه ها و فضاهای عمومی این پتانسیل را در خود دارند تا سیاست‌های حافظه را بازسازی کنند و در نتیجه برای یادآوری های جمعی به کار بسته می شوند؛ لیک، در این فرآیند روایت بخش هایی از گذشته تاریخی حذف می شود. این‌گونه دستکاری در یادآوری گذشته منجر به فراموشی جمعی می شود. <br /> در زمان حاکمیت پهلوی و همچنین دولت های پسا انقلابی در ایران، اصرار جهت یادآوری گزینشی از تاریخ به آفرینش وسواس‌های حافظه‌ای انجامیده است. یادآوری جمعی حاکی از فراموشی جمعی نیز هست. فراموشی استقرار یافته در روایت از گذشته تاریخی میان معنی و هویت سازی شکاف ایجاد می کند و کنشگران اجتماعی را در مواجهه با دولت به چالش می‌کشد. این امر توانایی ایشان را در روایت از خود ملی زائل و جامعه را مبتلا به ترومای فرهنگی می‌کند. https://www.jcsc.ir/article_43337_df5f39b59210605db5d0afb2ddac38a6.pdf